Bagaimana membina tabiat senaman MBTI? Sebab sebenar di sebalik putus asa setiap jenis dan kaedah senaman yang sesuai

Putus asa terbahagi kepada empat jenis, sebabnya sama sekali berbeza

Jenis pertama ialah kegagalan permulaan: Pelan ini lengkap, tetapi tidak pernah bermula untuk kali kedua. Titik tersangkut terletak pada kos permulaan yang terlalu tinggi, bukannya keazaman.

Jenis kedua ialah gangguan kebosanan: Bermula dengan baik, pada minggu ketiga mula merasakan ia berulang dan tidak bermakna. Titik tersangkut ialah kekurangan kesegaran atau kekurangan kemajuan yang kelihatan.

Jenis ketiga ialah kehausan sosial: Format itu sendiri tidak bermasalah, tetapi majlis itu memenatkan. Kelas berkumpulan, pusat gim yang ramai, dan senaman yang memerlukan interaksi dengan orang ramai adalah penggunaan tenaga tambahan bagi sesetengah orang.

Jenis keempat ialah gangguan perfeksionisme: Terlepas sekali terus dilepaskan. Titik tersangkut terletak pada meletakkan kesinambungan sebagai standard kejayaan atau kegagalan, bukannya menjadikan pengumpulan sebagai standard.

Perbezaan antara keempat-empat jenis ini terletak pada kedudukan yang menyekat: jenis pertama tersangkut pada permulaan, jenis kedua tersangkut di bahagian tengah, jenis ketiga tersangkut pada majlis, dan jenis keempat tersangkut pada sama ada mahu kembali selepas terputus. Orang yang menggunakan kaedah yang salah biasanya membaiki masalah yang tidak mereka miliki - contohnya jelas kehabisan tenaga sosial, tetapi sentiasa mencari jadual latihan yang lebih berkesan.

Di bawah adalah padanan mengikut dimensi kepada empat jenis ini, berserta cara penggantian yang khusus.

Ekstrovert dan introvert: Acara adalah lebih penting daripada item

Mereka yang berorientasikan ekstrovert lebih mudah bertahan dalam majlis yang mempunyai orang ramai: mengajak orang lain bersama, kelas berkumpulan, sukan bola, diawasi oleh jurulatih. Larian bersendirian sering kali tidak bertahan melebihi minggu ketiga bagi mereka, bukan kerana larian itu tidak bagus, tetapi kerana prosesnya kekurangan interaksi.

Pendekatan praktikal ialah mengaitkan senaman dengan interaksi sosial: pasukan Tetap, rakan latihan Tetap, atau kelas yang mengambil kedatangan. Bagi golongan ini, kos sosial akibat ketidakhadiran adalah mekanisme yang paling berkesan.

Mereka yang berorientasikan introvert pula sebaliknya: majlis yang ramai akan membuatkan kesan pemulihan senaman itu sendiri habis digunakan oleh interaksi sosial. Keadaan biasa mereka ialah memohon keahlian tetapi sentiasa tidak mahu pergi, sebabnya bukan malas tetapi kerana perlu berdepan dengan orang ramai.

Pendekatan praktikal ialah memilih bentuk yang boleh disiapkan sendiri dan tidak perlu bercakap dengan orang lain: latihan berat badan di rumah, berenang, berbasikal, berjalan pantas di luar. Satu lagi pilihan yang sering diabaikan ialah pergi ke gimnasium pada waktu luar puncak, tempat yang sama, sensasi fizikal adalah sama sekali berbeza apabila orang sedikit.

Penginderaan dan intuisi: Dari manakah motivasi datang

Mereka yang berorientasikan penginderaan sensitif terhadap sensasi fizikal, motivasi datang daripada sensasi semasa: keselesaan berpeluh, berat badan meningkat, pergerakan menjadi lebih lancar. Mereka biasanya lebih mudah membina tabiat kerana maklum balas adalah serta-merta.

Perkara yang perlu diberi perhatian ialah terlalu bergantung pada sensasi fizikal: tidak berlatih pada hari-hari di mana keadaan tidak baik, lama-kelamaan bertukar menjadi hanya bersenam apabila berasa bagus. Cara menampungnya ialah menetapkan piawaian minimum, contohnya hari keadaan teruk hanya lakukan selama sepuluh minit, fokusnya adalah tidak terputus.

Motivasi mereka yang berorientasikan intuisi datang daripada makna dan keluk kemajuan: ke mana perkara ini akan membawa saya, sama ada data semakin baik. Sensasi fizikal semata-mata tidak bertahan lama bagi mereka, dan mereka akan berhenti sebaik sahaja merasakan tiada kemajuan.

Cara menampungnya ialah dengan menghasilkan rekod: berat, masa, jarak, kadar jantung, apa sahaja yang boleh dilakar menjadi graf. Bagi golongan ini, Trend yang kelihatan lebih dapat mengekalkan motivasi berbanding perasaan pada hari tersebut.

Pemikiran dan perasaan: Cara mengukur kemajuan

Mereka yang berorientasikan pemikiran sesuai untuk matlamat yang boleh diukur dan jadual latihan yang jelas. Mereka sanggup mengikut rancangan, dan juga bersedia melaraskan pendekatan demi data. Beri mereka rancangan latihan yang berlogistik, kadar pelaksanaannya biasanya sangat tinggi.

Risikonya ialah menukar senaman menjadi satu lagi prestasi. Menyalahkan diri sendiri apabila sasaran tidak dicapai, berlatih secara paksa pada hari-hari di mana keadaan tidak baik, dan akhirnya bertukar menjadi kecederaan atau Keletihan. Cara menampungnya ialah mereka bentuk jadual latihan secara berkala, merancang minggu pengurangan beban dengan jelas, dan membenarkan rehat menjadi sebahagian daripada rancangan dan bukannya kegagalan.

Motivasi mereka yang berorientasikan perasaan lebih berkait rapat dengan perasaan dan hubungan: menyukai jurulatih ini, menyukai atmosfera tempat ini, menyukai perasaan selepas bersenam. Persekitaran memberi impak yang lebih besar kepada mereka berbanding jadual latihan.

Risikonya ialah terputus sebaik sahaja persekitaran berubah: jurulatih bertukar, rakan berhenti berlatih, dan keseluruhan perkara terhenti. Cara menampungnya ialah terus mengekalkan bentuk sandaran yang tidak bergantung kepada orang lain, supaya ada perkara yang menyusul apabila cara utama terganggu.

Penilaian dan persepsi: Cara mengatur

Orang yang cenderung menilai bergantung pada jadual untuk mengekalkan tabiat: Masa Tetap, jadual kelas Tetap, dicatat pada kalendar. Kaedah ini sangat berkesan, dengan syarat jadual tidak terganggu.

Risikonya ialah keseluruhan kumpulan dilepaskan sebaik sahaja jadual menjadi kacau-bilau, kerana bagi mereka, rancangan dirosakkan adalah lebih sukar diterima daripada tidak bersenam. Cara menampungnya ialah menulis rancangan sandaran terlebih dahulu: jika tidak dapat pergi pada slot masa asal, lakukan versi lima belas minit di rumah, rancangan sandaran mesti ditulis pada waktu biasa, bukan difikirkan secara mendadak.

Orang yang cenderung mempersepsi bersenam berdasarkan niat pada masa itu, jika jadual terlalu ketat mereka akan mahu lari. Keadaan mereka selalunya banyak bersenam apabila mempunyai masa luang, dan langsung tidak bergerak apabila sibuk.

Cara menampungnya ialah merendahkan ambang batas ke tahap minimum dan bukannya mengetatkan rancangan: lima minit sehari, dikira sebagai siap jika dilakukan. Apa yang kurang pada golongan ini ialah permulaan, bukannya intensiti; selepas bermula, mereka selalunya akan melakukan lebih banyak dengan sendiri.

Langkah pertama yang sepadan dengan empat mod putus asa

Di bawah adalah langkah pertama yang boleh dilaksanakan minimum, pilih yang paling sepadan dengan diri anda dan lakukan hanya itu selama dua minggu.

• Kegagalan permulaan: Letakkan peralatan di tepi pintu, matlamat minggu pertama hanyalah memakai kasut dan keluar selama lima minit
• Gangguan kebosanan: Mulakan rekod nombor, mana-mana nombor pun boleh, intipatinya adalah dapat melihat perubahan
• Kehausan sosial: Tukar kepada format yang boleh disiapkan sendiri, atau alihkan sesi ke masa yang sunyi
• Gangguan perfeksionisme: Tukar matlamat daripada hari berturut-turut kepada jumlah kali sebulan, terlepas sekali tidak menjejaskan statistik

Tiga perkara yang terpakai tanpa mengira jenis

Pertama, kekerapan diutamakan daripada keamatan. Manfaat bersenam tiga kali seminggu selama dua puluh minit setiap satu adalah lebih tinggi dalam jangka panjang berbanding sekali seminggu selama dua jam, dan kebarangkalian kecederaan adalah jauh lebih rendah.

Kedua, masukkan rehat ke dalam rancangan. Hari rehat bukanlah kegagalan keazaman, ia adalah sebahagian daripada latihan; rancangan tanpa rehat yang diatur akhirnya terpaksa bergantung pada Keletihan untuk merehatkan secara paksa.

Ketiga, rekod adalah lebih boleh dipercayai daripada ingatan. Kebanyakan orang melebih-lebihkan kekerapan senaman mereka dan memandang rendah kemajuan mereka, selepas ada rekod kedua-dua belah pihak akan diperbetulkan.

Perkara terakhir adalah lebih penting daripada tiga perkara pertama: kaedah sederhana yang boleh bertahan selama dua tahun mempunyai manfaat yang jauh lebih tinggi berbanding kaedah terbaik yang boleh bertahan selama dua bulan. Letakkan "sama ada saya boleh bertahan" di hadapan "adakah cara ini paling berkesan" apabila memilih kaedah, hasil jangka panjang biasanya kelihatan lebih baik.

batas yang perlu diperjelaskan

Antara faktor yang mempengaruhi tabiat senaman, waktu bekerja, jarak perjalanan, keadaan fizikal, kualiti tidur dan keadaan ekonomi, setiap satu item mungkin lebih besar daripada jenis personaliti. Jenis personaliti boleh membantu anda memilih kaedah, tetapi tidak boleh menggantikan syarat realistik tersebut.

Juga perlu mengelak daripada menggunakan jenis personaliti sebagai alasan untuk berputus asa. Kesimpulan seperti "jenis saya memang tidak sesuai untuk bersenam" tidak mempunyai asas, dan akan membuatkan orang berhenti mencuba bentuk lain. Kegunaan jenis personaliti adalah untuk mengecilkan skop percubaan dan ralat, bukannya memotong pilihan.

Akhir sekali ialah peringatan keselamatan: jika anda mempunyai keadaan berkaitan kardiovaskular, sendi atau metabolisme, atau sudah lama tidak bersenam dan mahu memulakan latihan intensiti tinggi, cari profesional untuk penilaian terlebih dahulu. Bahagian ini bukanlah skop yang boleh ditangani oleh kerangka personaliti.